‘Ruik eens’, vraagt hij en geeft haar een dennentakje.
Ze staat op het punt om er iets van te zeggen, maar zijn blik zoekt al naar iets anders.
December is donker, nat, grijs en het is veel te warm voor de tijd van het jaar. Haar vintage regenlaarsjes komen goed van pas in deze zompige bosgrond. Haar handschoenen heeft ze al in haar jaszakken gepropt en met de bijpassende muts weet ze op dit moment geen blijf.
Net als met zichzelf.
Hij kijkt even op van zijn zoektocht en ze beweegt het takje automatisch naar haar neus. Een aangeleerd gebaar want als ze die beweging niet maakt, moet ze gaan uitleggen dat ze geen reukzin heeft.
Maar zin heeft ze.
Zin om hem te vertellen dat het leven zonder geur heel rijk kan zijn en niet beperkt tot de vraag of ze smaak heeft en de opmerking dat ze blij mag zijn dat ze geen last heeft van stank. Alsof leven zonder geur beperkt is tot fijnproeverij of kwalijke geuren. Ruiken doet ze met al haar zintuigen.
Met haar ogen schikt ze de mooiste bloemenruikers op kleur en humeur. Ze voelt wanneer haar neus dichtslibt met stof na een te warme benauwde dag of juist opengaat bij die verfrissende zeelucht alsof je je neus net gespoeld hebt met een fysiologische zoutoplossing. Bovendien weerstaat ze eenvoudig friet of wafels omdat de aantrekkelijke geur van de kraam om de hoek haar neus toch niet bereikt. Ze proeft heus wel de alcohol die prikkelt in haar neus zodat ze weet dat ze met sterke drank te maken heeft.
Je maakt haar niks wijs.
Geduldig wachtend op haar antwoord vertelt hij dat dennengeur hem aan Kerst doet denken met chocolademelk, gemberkoekjes en warm gezelschap. Haar Kerst lijkt echter op lauw geworden kleurloos witloof met een bittere nasmaak en ze voelt het dennentakje venijnig prikken tegen haar neus. Ze slikt haar herinnering moeizaam weg, forceert een glimlach en probeert blij te zijn voor hem.
Ondertussen zet hij zijn zoektocht verder en verzamelt hulst, mos en dennenappels voor de kerstversiering. Het is hun eerste Kerst samen nu ze met zijn tweetjes een gelijkvloers appartement bewonen in een oud herenhuis met stadstuintje en boven hen de gepensioneerde eigenaars. Haar moeder vindt het maar niks.
‘Het ruikt zacht naar aangename warmte, vertrouwen en naar pastelgroene hoop voor onze toekomst’, antwoord ze aarzelend.
Voor iemand die niet kan ruiken, maak jij verrassend leuke beschrijvingen van geur.
Stomverbaasd kijkt ze hem aan en opgelucht sluit ze zich in zijn armen.
Disclaimer: Elke gelijkenis met bestaande personen berust louter op toeval. Dit cursiefje is ontsproten uit een samenraapsel van jarenlange ervaring en een innerlijke rijke fantasie van de auteur. Het dient enkel ter inspiratie.